Hicret bestesidir söylediğimiz,
Mekke sokakları artık bize dar…
Apaydın Medine, özlediğimiz,
Dillerden kalplere akar dualar.
…
Hicret eşiğinde bütün insanlık…
Hicret ile yollar, devlete çıkar
...
Ensar bir topraktır, Muhacir tohum…
Ekilir… Ardından bir filiz çıkar.
Ve büyür bu filiz, filizler büyür…
Mekke’den Medine, anıtı çıkar.
Rıfkı Kaymaz, “Hicret Bestesi”, Mavera, Mart 1981, S.52, s.1.
