Ben ortaokuldaydım 28 Şubat olduğunda. Puan kırılacağını bile bile ailemin desteğiyle ve başörtüsünü açmama adına lisede de İmam Hatip’e devam eden ÇOK AZ KİŞİ arasındaydım…
Lise 1 de başladım ÖSS’ye çalışmaya. Bizim zamanımızda ÖSS vardı… İlkokuldayken biliyordum ÜNİVERSİTE okuyacağımı, ama hiç bilemezdim BENİM ÜNİVERSİTE OKUMAMAM için ellerinden gelen her şeyi yapacak kadar kötü insanların var olduğunu. Yaşayarak öğrendim…
Zaten puan kırılıyordu, Türkiye derecesi bile yapsan ALAN DIŞI yani İLAHİYAT dışı bir yere girmen imkansız gibiydi. 0.01 puan bile çok önemliyken bizim 20-30 puanımız kırılıyordu…
Lisedeyken zaman zaman “KATSAYI PROBLEMİ ortadan kalkacakmış” diye bir dedikodu yayılıyordu, hayaller kuruyorduk, o azimle 1-2 hafta iyi ders çalışıyorduk. Nerden geldiği belli olmayan bu sözün aslının astarının olmadığını anlıyorduk bir süre sonra ve yine ÇÖKÜŞ….. İnsanın ne test kitabı göresi geliyordu ne dersaneye gidesi…. Göz göre göre haksızlık yapılan bir yarış için ben niye uğraşıyorum ki?????
Kah öyle kah böyle derken ÖSS’ye girdim, ilk girişimde iyi sayılabilecek bir puanla ALAN İÇİ yerleştim…… Yüksek lisans yaptım, şimdi de doktoradayım…..İşimden çok memnunum, Rabbime binlerce şükürler olsun, maddî ve manevî olarak güzel bir meslek sahibiyim….
Ama……
Hep bir şeyler eksik gibi….. Eğer ben bu okula kendi özgür irademle gelseydim çok daha farklı hissederdim elbette.
Hep bir mecburiyet, hep zorlama, hep bir içe sinmeme durumu…….
Bu sabah radyoda duydum, katsayı sorunu kalkmış…….. “ÇOK ŞÜKÜR” dedim ilk duyduğumda, binlerce şükür.. Ama doyasıya sevinemedim. BURUK SEVİNÇ denilen bu olsa gerek… Bunu da bu gün öğrendim yaşayarak….
ÇOK GEÇ KALMIŞ BİR HABER bu benim için… Hem de çok!
( Lise arkadaşım Zülfiye ile ( ve diğerleriyle) çok bekledik bu haberi... Keşke şimdi onu arayıp müjdeyi versem... Ama ne değişir ki??? İkimizde üniversiteyi bitirdik, iş güç sahibi olduk, evlendik, çoluk çocuğa karıştık... Dyorum ya GEÇ KALMIŞ HABER diye...)
Ben lisede 3 sene boyunca bekledim bu haberi ama olmadı işte…
Hatta bu bekleme lise ile sınırlı kalmadı, üniversite de dahi devam etti… Üniversiteye başladık yine ortalıkta bir söylenti “katsayı sorunu çözülecekmiş”, üniversite okumasına rağmen tekrar sınava girenler mi arasın, amfilerde üniversite hazırlık testleri çözenler mi, benim gibi dersanelere gidip kayıt olmaya kalkanlar mı? Dikkatli okuyun bunları yapanların hepsi ANKARA ÜNİVERSİTESİ öğrencisiydi. Ama içlerine sinmemişti işte okudukları okul bir türlü…
Üniversite 1-2-3 derken baktık bu haberlerin de aslı astarı çıkmadı…
Kısaca, biz bir nesil kaynadık arada…
Elbette bu KADERdir, takdir-i İlâhîdir ve biz RABB’den gelene razıyız. Hayırlısı buymuş deyip teselli ederiz kendimizi. Zaten bu anlayış sayesinde ANARŞİST olmadı İHLliler. Bu kader anlayışı olmasa, bu kadar zorbalığın neticesi anarşizimdir! Ama Allah korkusu bağladı elimizi kolumu. Hiçbir İHL öğrencisi devletine, polisine en ufak bir zararda bulunmadı çok şükür!
Tamam bunlar kaderdir, razıyızdır da…. Bunlar aynı zamanda ZULÜMdür, ADALETSİZLİKtir, KUL HAKKI YEMEKtir, insanların HAYATLARIYLA OYNAMAKtır!
( İHL lerin önünü kesmek adına tüm MESLEK LİSELERİne yapıldı bu zulüm, onlara da yazık oldu, bu ülkenin gençliğine oldu olan...)
İlerde tarih kitaplarına geçecek bunlar, Türkiye’nin anti demokratik ayıpları olarak! 13 yıl boyunca süren bir zulüm….
Bu konuda söyleyecek sözüm, yazacak o kadar çok şeyim var ki… Ama yazmaya takatim yok! Hatırlamak istemiyorum… Ama yazmak da istiyorum. Bu da ilk yazım oldu yıllar sonra. İnşallah yazabilirim psikolojim elverirse…
Arkadaşlarla beraber bir eylemden... Üniversite yılları...
